ภาษาอาเซียน ที่ใช้เป็นภาษากลางในการทำงานของอาเซียน คือ ภาษาอังกฤษ (กฎบัตรอาเซียน ข้อ 34) โดยภาษาอังกฤษจะเป็นภาษาที่ใช้ในระหว่างการประชุม การโต้ตอบทางจดหมาย การจัดทำรายงานการประชุม ผลการพิจารณาและมติที่ประชุมตลอดจนการจัดทำคำแถลงการณ์ และการปฏิสัมพันธ์ต่างๆ ของอาเซียน ทั้งนี้ในฐานะที่เป็นสมาคมอาเซียนไม่ได้ให้บริการด้านการแปลหรือตีความ

ภาษาอาเซียน

ภาษาอาเซียน หรือ ภาษาอังกฤษนี้นั้น ในความเป็นจริงแล้วมีเพียงประเทศสิงคโปร์ประเทศเดียวเท่านั้นที่ใช้ภาษาอังกฤษเป็นภาษาราชการ ส่วนประเทศที่เหลือล้วนแต่ใช้ภาษาของตนเองเป็นภาษาราชการ

ภาษาราชการของประเทศสมาชิกอาเซียน มีดังนี้
– ประเทศอินโดนีเซีย ภาษาราชการคือ บาฮาซา อินโดนีเซีย (Bahasa Indonesia)
– ประเทศมาเลเซีย ภาษาราชการคือ ภาษามาเลย์ หรือ ภาษามลายู (Bahasa Melayu)
– ประเทศฟิลิปปินส์ ภาษาราชการคือ ภาษาฟิลิปปินส์ (Filipino, ฟิลิปิโน หรือภาษาตากาล็อก)
– ประเทศสิงค์โปร์ ภาษาราชการคือ ภาษาอังกฤษ (English)
– ประเทศบรูไน ภาษาราชการคือ ภาษามาเลย์ (Bahasa Melayu)
– ประเทศเวียดนาม ภาษาราชการคือ ภาษาเวียดนาม (Vietnamese)
– ประเทศลาว ภาษาราชการคือ ภาษาลาว (Laotian)
– ประเทศพม่า ภาษาราชการคือ ภาษาพม่า (Burmese)
– ประเทศกัมพูชา ภาษาราชการคือ ภาษาเขมร (Khmer)
– ประเทศไทย ภาษาราชการคือ ภาษาไทย (Thai)